درد نامه

وقتی دلم می گیرد، خودم به خودم دلداری می دهم. تجربه های گذشته خودم و دیگران را یاد آوری می کنم و قدری آرام می شود. دوام این دلداری ها خیلی کوتاه شده و وجودم یک سره بی تابی است. ولی من تسلیم نمی شوم. جز امید داشتن به چیزی دیگری امید ندارم!

علی (ع) می فرماید: فرزندم چه بسا جستجو به از دست شدن مایه کشاند و هر جوینده روزی نیابد و هر آهسته رو محروم نماند.

دیگر کسی باقی نمانده که با او هم دردی کنم. من مانده ام کوله بار اندوهانم که هر روز سنگین تر می شود و خدایی که در حال خلق الماسی از تکه بی ارزش تنها مانده است. می خراشد، داغ می کند، سخت می گیرد و می خندد.

در خلقت رازی نهفته است، که کشف کردن آن از بعضی یک عمر وقت می گیرد و به جایی نمی رسد.

 

/ 0 نظر / 2 بازدید