ناظم حکمت

خدایا

اگر تمام این زندگی، که با بخشش بیدریغ تو برای فرصت وجود داشتن و امکان یافتن، آغاز شده است برای حرف زدن باشد*، من صبح فردای مرگم، بی صبرانه منتظر حرف های تو هستم.

 

* از نظر من، همه کارهای ما اعم از گریستن، خندیدن، راه رفتن، خوردن، عصبانی شدن و ... نوعی حرف زدن هستند، نوعی بروز یافتن، شکل گرفتن، از درون به بیرون آمدن و ... شاید قدم اول به نظاره رفتن، منظر شدن است.  

/ 2 نظر / 2 بازدید
سائده

جالب بود. موافقم. سنگین نوشتیا [چشمک]

آبراکساز

نیچه ای شدی که از شاملو الهام گرفته!!!! [نیشخند]